W drodze...

W punkcie informacji turystycznej otrzymałem obszerny folder z propozycjami. Wybrałem Friedrichsbad jedno z czterech zarządzanych przez http://www.carasana.de/ - Było to spa, w eleganckim antycznym wnętrzu, a sam budynek został wzniesiony na ruinach term rzymskich! Wybrałem pakiet pośredni „wellness” za 33 € (3,5h każde kolejne 10 minut 0,50€), który oprócz wersji podstawowej miał wliczoną usługę szorowania całego ciała (co jak najbardziej było w moim wypadku wskazane) oraz niewielki masaż.

Wnętrze rzeczywiście ładne, woda przyjemna, obsługa nienaganna, oczywiście zasady takie same jak w Wisbaden, ale saunami, a raczej ich brakiem byłem nieco rozczarowany. Właściwie były tylko dwie parowe połączone z inhalacją minerałów zawartych w wodzie, co rzekomo miało dawać energię witalną. No i być może nawet dało, skoro na następny dzień do Freiburga przejechałem 116 km – dotychczasowy rekord zasięgu w Niemczech.

Samo Baden-Baden nie zrobiło na mnie ogromnego wrażenia. Z tego co pobieżnie zauważyłem, miasto okupowane jest przez snobów rosyjskojęzycznych, ba, nawet w spa napisy były w trzech językach: niemieckim, angielskim ale nie we francuskim - co nie było by dziwne, bo BB leży tuż pod francuską granicą – a właśnie rosyjskim – co samo mówi za siebie.

Dzień następny to morderczy wręcz maraton do przepięknie opartego o masyw Szwarcwaldu - Freiburga. Wyjechałem o 8 rano, pochmurno, mżawka (przydała się pelerynka od Wagabundy) a poza tym - co gorsze - okazało się, że do przebycia jest ponad 115 km, a z Eloyisą (którą poznałem u Mother Meery) byłem umówiony na 16:30. Oczywiście spóźniłem się. Na miejscu byłem grubo po 19-tej.

Eloyisa mieszka w spokojnej i nowoczesnej dzielnicy St. Georgen. Dziś rano opowiadała mi, że Freiburg uważany jest za zielone miasto - zresztą tak się reklamuje. Ponadto burmistrz – jako, że sam pochodzi z Partii Zielonych – aktywnie promuję w mieście ekologię.

I tak w jej dzielnicy powstało osiedle, które w 100% opiera się na samowystarczalności w energię. Codziennie odwiedzane jest przez różne delegacje z całego świata.

Segregacja śmieci w Niemczech oczywiście też jest na wyższym poziomie i świadomości i możliwości, jakie mają mieszkańcy. Co więcej butelki plastikowe tzw za przeproszeniem „pety” nie są za darmo. Koszt np. wody mineralnej w Lidlu to 19 centów, natomiast za opakowanie kasa pobiera 25 centów. Oczywiście przy kolejnej wizycie w sklepie, opakowania można zwrócić.

Po raz kolejny muszę znów wspomnieć o rowerach, gdyż powszechnie mówi się o Chinach jako zagłębiu rowerowym. Myślę, że nic bardziej mylnego. W Niemczech rowery są wszędzie i dużo Niemców – nawet w podeszłym wieku – na rowerach jeździ – patrz fotki i film.

A tak na marginesie: mnóstwo jest też wspaniałych włoskich lodziarni. Więc nie ma już potrzeby do Włoch na lody jechać :)

Dziś dla odmiany pogoda śródziemnomorska – i mam nadzieję, że tak dalej będzie. Freiburg sympatyczny, zadbany, na szczególną uwagę zasługuje bruk, ułożony z malutkich kamyczków – patrz zdjęcia. Szkoda zatem czasu na siedzenie przy komputerze idę zwiedzać dalej, zwłaszcza, że pod katedrą market z przeróżnymi smakołykami.

Kompleks dzielił się na część basenową i część saunową z niewielkim basenem na zewnątrz do siedzenio-pływania oraz barkiem z przekąskami i napojami. W części tej, co interesujące, było wręcz zabronione przebywanie w kostiumie kąpielowym. Od razu przypomniałem sobie news sprzed miesiąca z krakowskiego wydania Gazety Wyborczej:

„Dzieci z klas trzecich ze Szkoły Podstawowej nr 40 wybrały się na basen Akademii Ekonomicznej. Towarzyszący im rodzice zaprotestowali, gdy dowiedzieli się, że dzieci przed wejściem do basenu muszą się rozebrać do naga i umyć pod prysznicem.
Protest był skuteczny i dzieciom pozwolono umyć się w strojach kąpielowych.
Jednak zanim dzieci weszły do basenu natknęły się w drodze z przebieralni na grupę dorosłych, którzy właśnie kończyli pływanie i wracali spod prysznica. Wracali nadzy.
To oczywiście nie powinno mieć miejsca i doskonale rozumiem oburzenie rodziców - uważa Andrzej Moskal, dyrektor SP nr 40. - Z tego, co wiem, panowie od razu zareagowali i zasłonili się ręcznikami, ale panie raczej nie zwracały uwagi na dzieci i po kąpieli, stojąc nago, nacierały się jeszcze balsamami.
Niektórzy rodzice są przekonani, że sytuacja na basenie miała niekorzystny wpływ na ich pociechy.”

Doskonale to skomentował znajomy: ”Bo u nas tak jak u muzułmanów najlepiej w całych ubraniach na plażę albo do sauny.”  

No ale nie z wszystkim jest dobrze. Przejeżdżając przez łąki i lasy rzuca się w oczy duża ilość ambon myśliwskich. Widać Niemcy nadal lubią sobie postrzelać...

Ponadto, mimo że policji praktycznie prawie nie widać, to jest jednak państwo policyjne. Uprawnienia przeróżnych służb są większe niż w PL, a i posiadają lepsze wyposażenie do inwigilacji obywateli. Zresztą Polskę to samo czeka. No cóż, Orwell chyba by się mocno zdziwił, że jego wizja zawarta w roku 1984, powoli spełnia się, aczkolwiek z niewielkim poślizgiem.

Droga z Frankfurtu do Mannheim mało ciekawa. Dopiero w okolicach Worms ścieżka rowerowa jako tako była do przyjęcią. Z Mannheim z kolei też w sumie niezbyt krajobrazowo.

Książka Kazimierza Nowaka coraz bardziej mnie wciąga i karta po karcie odkrywam cóż za niesłychany to był człowiek. Na zachęte niewielkie fragmenty pozwolę sobie zacytować:

„Złamał się kij podpierający mój namiot i woda zalała kompletnie całe wnętrze. Nie dość, że mokry położyłem się wieczorem, na dodatek całą noc leżałem w wodzie. Deszcz ustał dopiero nad ranem, ale za to chwycił silny mróz, pokrywając wszystko lodem i szronem. Zmarznięty ledwo doczekałem świtu.” - to zupełnie jak ja, na UA w październiku 2010, a przecież wystarczyło zaopatrzyć się w folie lub jeszcze lepiej worek ratunkowy o czym pan Kazimierz również nie pomyślał:)

„Dnia tego znajduję zwłoki Tuarega, objedzone do połowy przez hieny. Straszny to widok, ale snadź pustynia ofiar żąda i mieć je musi.”

„Rankiem, gdy zajaśniało słońce, ujrzałem majestatyczne pasmo gór Akakus, a między krzewami gromadkę dromaderów i postacie pastuchów. Uradowany widokiem ludzi, ruszyłem w ich stronę, ale synowie pustyni uciekli w panicznym strachu. Po chwili zrozumiałem, że przyczyną tej ucieczki byłem ja sam, człowiek okryty łachmanami prowadzący nieznane tu dziwo, rower, wyłaniający się spod Zamczyska Diabła.”

„Przy źródle spędziłem prawie całą dobę, wykąpałem się, uprałem bieliznę, ugasiłem pragnienie. Woda słonawa, z zielonkawym nalotem, pływały w niej odchody wielbłądzie, ale człowiek spragniony mankamentów takich nie dostrzega.”

„Piękna jest Afryka, mili i sympatyczni Tuaregowie, ich brudu nie widzę, bez obrzydzenia jem wspólnie z nimi kaszę rękoma z jednej misy. Głód wszystko może.”

„Całe opowiadanie o niesieniu kultury w busz jest bajką, i to bajką smutną. Przyglądając się tej rzeczywistości zaprawdę dumny jestem, że Polska kolonii nie posiada. (…) Gdy nawiążesz rozmowę z takim na przykład Anglikiem, odpowie z dumą, że te piękne szosy, te śluzy na Nilu, te mosty, koleje etc. to dzieło ich właśnie, że gdyby nie oni, tubylcy nie znaliby światła elektrycznego, tramwajów, telegrafu, telefonu i innych cudów techniki nowoczesnej.

Tak, to prawda, Europejczycy przynieśli cuda XX wieku, realizowali je jednak rękoma ludności miejscowej dla siebie tylko i dla swoich, a tubylec w ulicznym pyle lub ciemnej norze jak mieszkał, tak mieszka, je nędznie, jak dawniej jadał, i ciemny jest jak był, z tą różnicą, że cieleśnie i moralnie nie jest już tak, jak dawniej, zdrów...”

 Namiot Tatonka również sprawdza się o wiele lepiej niż poprzedni Fjord Jansen i chyba koszt jego zakupu już się zwrócił, niemniej jest ciaśniejszy i niższy. Roweru w żaden sposób umieścić pionowo się nie da. Wchodzi jednak „na płask”, ale wówczas po włożeniu przyczepki w przedsionku jest jedynie miejsce na przejście. Nie wyobrażam sobie mieszkać w tym namiocie w dwie osoby! Karimata natomiast to zupełne nieporozumienie i już kontaktowałem się z Wagabundą i mają mi podesłać do Freiburga, materac dmuchany, taki sam jaki miałem na UA i Węgrzech.

A poza tym po spędzeniu kilku cudownych dni w przepięknym Balduinstein, 4 października przed południem wyjechałem w stronę Limburga, a po lunchu w kierunku Frankfurtu. Wybrałem ścieżkę rowerową R8. Jak  pisałem już wcześniej, Niemcy to prawdziwe zagłębie rowerowe. Bardzo wielu Niemców jeździ na rowerach no i całej infrastruktury im tylko pozazdrościć.

Niestety, nie ujechałem za daleko, bo prawy pedał zaczął się wykręcać (konsekwencja nieprawidłowego montażu po przylocie do Hahn) i gwint w korbie się całkiem już rozwalił. Zdecydowałem się poszukać pomocy w pobliskim warsztacie samochodowym. Jego właściciel, pan Walter okazał się być bardzo pomocny, a na koniec zaprosił mnie na kolacje, później zabrał na próbę chóru gospel (w którym śpiewa wraz z córkami) a następnie udzielił noclegu.

O 8 następnego dnia wyruszyłem do Frankurtu. Miejscowości po drodze nie były jednak już aż tak urzekające jak między Hahn a Limburgiem no i pogoda się zepsuła. Droga była różna, niekiedy trzeba było pchać rower pod strome podjazdy. Po drodze, podróż uprzyjemniały liczne dzikie jabłonie z przepysznymi owocami. Koniec końców po 82 km dojechałem do miasta na godzinę 18-tą.

- A czy to oby legalne?

- No przecież jesteś gościem Mother Meery - odpowiedziała zdziwiona i to mnie ostatecznie przekonało. Zostałem zatem w lesie.

Z wzięciem kąpieli również nie było żadnego problemu. Frau Schneider za drobną opłatą udzieliła mi swojej eleganckiej łazienki. 

Na darshanie spotkałem Polaka, mieszkającego w Kolonii od lat osiemdziesiątych. Na następny dzień zabrał mnie do Limburga. Niestety shoping się nie udał. Dmuchane materace w strasznych cenach (moja karimata jest doniczego)  i zastanawiam się czy nie sprowadzić mataraca z PL.

Wczoraj rozpoczął się Octoberfest  i Niemcy świętują. Dziś po  mszy, miłe dwie panie częstowały świeżymi przepysznymi bułeczkami.

Pogoda nadal śródziemnomorska i jest okropnie fajnie.

Pierwszą noc spędziłem gdzieś 18 km za Hahn w lesie, bez wody, paliwa i jedynie z zerwanymi po drodze jabłkami i suchą bułką z Polski.

Zaraz na drugi dzień, wszystko uległo zmianie. Nabyłem od kogoś tankującego, grzecznościowo, pół litra benzyny, a w pobliskim markecie wodę i owoce.

Kolejna noc, to nocleg w prześlicznej Dolinie Renu, tuż nad samą rzeką - bajka. Choć woda nie zachęcała zanadto temperaturą, zważywszy na uzasadnioną potrzebę kąpieli, a także na magię miejsca, zaraz po zmroku zanurzyłem się w chłodnej toni niczym w Gangesie.

W Niemczech zakochałem się od pierwszego wejrzenia, podczas pierwszego, dłuższego pobytu w tym kraju na jesieni 2010 roku, a obecny pobyt utwierdza mnie w tych odczuciach. Podróżowanie po Niemczech na rowerze to po prostu rarytas. Kierowcy traktują rowerzystów jak święte krowy. Nie trąbią i nie rozjeżdżają. Wszędzie są ścieżki rowerowe biegnące malowniczymi terenami (a nie wymalowane białą linią na chodniku panie burmistrzu Majcher). Wszystko jest też precyzyjnie oznakowane, a Niemcy ogólnie sympatyczni i pomocni.

Miasteczka zaś przecudne. Gdyby tylko euro było tańsze... a tu jak na złość!

Co więcej... w marketach towar ułożony jest aż do przesady. Benzyna chyba lepszej jakości, bo palnik pali się ładnym niebieskim płomieniem i nie okapca garnka.

Niestety rower nie wzbudza kompletnie żadnego zainteresowania! Widać na zachód od PL, ludzie przyzwyczajeni są do różnych dziwactw, natomiast na wschód wręcz przeciwnie. Jeśli chodzi o Polskę, to niestety mój rower w wielu miejscach wzbudza nadal duże zaintrygowanie, co świadczy tylko o tym, że do większej otwartości na nowości nadal nam daleko!

Wracam zatem do lektury Kazimierza Nowaka (więcej o nim w nadzakładce 'OSTATNIO') i pozdrawiam.